viernes, 11 de abril de 2014

La casita de papel

CHANCHONADA 235º

La casita de papel.



No vamos a cantar ese estribillo famoso de la canción de los años 50,... Nuestro deber es hacer que nuestros lectores siempre amplíen sus conocimientos; hoy os hablaremos un poco del arquitecto japonés Sr. Shigeru Ban; quien después del terremoto de Kobe de 1.995 demostró que se podía construir viviendas de emergencia, e incluso una iglesia con cartón y papel; fueron proyectos sencillos, económicos y fáciles de montar. Hoy su modelo de construcción, formas y el empleo de estos materiales es casi norma internacional para los instantes posteriores a grandes terremotos y otras situaciones similares.

A nosotros la obra que más nos gusta, fue el puente que construimos con cartón en el verano del 2.007 en el sur de Francia. ¿Quién nos iba a decir que unos simples tubos de cartón podrían tener tanta resistencia estructural?


Pues ya que estamos hablando de arquitectura, de construcción,... vamos a seguir con el tema. Todo ello arranca con las siguientes citas, tomadas de las frases del Sr. José Manuel Domínguez Freitas, Alcalde de A Guarda:


Faro de Vigo (18 de Octubre del 2.012):
El Plan Xeral de Ordenación Municipal (PXOM) de A Guarda, que se concibe para un total de 18.000 habitantes y para una vigencia comprendida desde el año 2015 al 2030,
El Plan Xeral diseña el municipio que se desea para el futuro inmediato, con un posible crecimiento de 4.400 nuevos habitantes en un horizonte previsto hasta el año 2030, con lo que la población llegaría a sumar 18.800 habitantes, con una previsión de demanda de 2.200 viviendas.

Hemos trabajado sobre los datos del Padrón de viviendas del 2.011 del Instituto Nacional de Estadística; o sea son datos bien recientes. En ellos veremos en cada ayuntamiento miñoto el número de viviendas totales, las viviendas ocupadas, las viviendas de segunda residencia y las viviendas desocupadas,... también como es costumbre nuestra, hemos hecho una serie de cálculos con los datos de población, para ver así cual es el ratio de ocupación de la viviendas ocupadas (nº de habitantes / nº de viviendas ocupadas), con ese resultado matemático pasamos a ver cual es el valor de la población no vinculada (nº de viviendas vacias x ratio de ocupación).

La población no vinculada son los potenciales habitantes provisionales que nos visitan en temporada vacacional, o también nos sirven para saber que potenciales habitantes pueden residir en nuestros ayuntamientos. Si comparamos la población no vinculada con la residente, obtenemos el potencial de incremento demográfico.

A Guarda:
Nº de Habitantes: 10.438
Nº de viviendas totales: 6.306
Nº de viviendas ocupadas: 3.911 Tasa de ocupación = 62%
Ratio de ocupación: 2,67 hab/vivienda
Nº de viviendas secundarias: 608
Nº de viviendas vacías: 1.787 (28,3%)
Población no vinculada: 4.771 nuevos habitantes
Potencial de crecimiento de población: +45,7%


Oia:
Nº de Habitantes: 3.094
Nº de viviendas totales: 1.654
Nº de viviendas ocupadas: 1.000 Tasa de ocupación = 60,4%
Ratio de ocupación: 3,09 hab/vivienda
Nº de viviendas secundarias: 492
Nº de viviendas vacías: 162 (9,8%)
Población no vinculada: 500 nuevos habitantes
Potencial de crecimiento de población: +16,1%


O Rosal:
Nº de Habitantes: 6.531
Nº de viviendas totales: 3.502
Nº de viviendas ocupadas: 2.371 Tasa de ocupación = 67,7%
Ratio de ocupación: 2,75 hab/vivienda
Nº de viviendas secundarias: 445
Nº de viviendas vacías: 686 (19,59%)
Población no vinculada: 1.886 nuevos habitantes
Potencial de crecimiento de población: +28,88%

Concello Unificado:
Nº de Habitantes: 20.063
Nº de viviendas totales: 11.462
Nº de viviendas ocupadas: 7.282 Tasa de ocupación = 63,5%
Ratio de ocupación: 2,75 hab/vivienda
Nº de viviendas secundarias: 1.545
Nº de viviendas vacías: 2.635 (23%)
Población no vinculada: 7.246 nuevos habitantes
Potencial de crecimiento de población: +36,1%

Tomiño:
Nº de Habitantes: 13.740
Nº de viviendas totales: 5.476
Nº de viviendas ocupadas: 4.524 Tasa de ocupación = 82,6%
Ratio de ocupación: 3,03 hab/vivienda
Nº de viviendas secundarias: 528
Nº de viviendas vacías: 424 (7,7%)
Población no vinculada: 1.284 nuevos habitantes
Potencial de crecimiento de población: +9,3%

Tui:
Nº de Habitantes: 16.827
Nº de viviendas totales: 7.344
Nº de viviendas ocupadas: 5.870 Tasa de ocupación = 80%
Ratio de ocupación: 2,87 hab/vivienda
Nº de viviendas secundarias: 520
Nº de viviendas vacías: 954 (13%)
Población no vinculada: 2.737 nuevos habitantes
Potencial de crecimiento de población: +16,27%


Nuestras conclusiones son las siguientes:
1º) Los ayuntamientos miñotos costeros tienen la menor tasa de ocupación de viviendas ocupadas, en contraste con los ayuntamientos del interior.

2º) A Guarda es quien presenta la mayor tasa de viviendas vacías (28,3%), le sigue el ayuntamiento vecino de O Rosal; en los demás este valor es significativamente muy bajo. Con ello el potencial de incremento por la población no vinculada, en A Guarda es muy alto: 4.771 nuevos habitantes (+45,7%). O Rosal ya tiene un potencial mucho menor; luego Oia y Tui tienen potenciales similares.

3º) Haciendo un cálculo matemático con las nuevas viviendas propuestas según el Sr. Alcalde de A Guarda en la nota de prensa mencionada, obtendríamos los siguientes valores:
Nº de viviendas totales: 8.506
Nº de viviendas vacías: 3.987 (46% del total)
Población no vinculada: 10.605 nuevos habitantes (+101,6%)

Nos hablan de llevar el parque de viviendas vacías a casi la mitad del total, con un potencial de duplicar el incremento de la población guardesa. Esto podría llevar a una fuerte caída del precio de la vivienda residencial de nueva construcción, por el exceso de oferta. El potencial de crecimiento poblacional es demasiado alto, y faltan infraestructuras para asimilarlo (sobre todo plazas de aparcamiento). En el fondo, lo que tendríamos es un núcleo urbano que durante gran parte del año está vacío, algo así como una pequeña ciudad fantasma.

Matemáticamente vemos una desconexión total entre la propuesta y la realidad existente, o la potencialmente existente de materializarse esa propuesta. ¿Estarán pensando nuestros gobernantes locales en crear una nueva burbuja inmobiliaria?


Mirador do Monte Ancos, a 11 de Abril do 2.014.
Hermelinda Cara Vieja. Técnica de Urbanismo del Ayuntamiento de Salsipuedes (Córdoba; Argentina)


miércoles, 9 de abril de 2014

Cocendo batracios

CHANCHONADA 234º

Cocendo batracios.




A ra (Rana, en castelán ou español) é un batracio anuro (sen cola ou rabo). Os expertos en psicoloxía usan a este animal para o caso do “Síndrome da ra cocida”, o cal parte da fábula do escritor francés Olivier Clerc. Maís ou menos a fábula di o seguinte.

“Poñemos unha ra dentro dun recipiente que conten agua a temperatura ambiente; a ra non se sinte incomoda neste lugar e a súa actividade orgánica é normal. Pouco a pouco imos elevando a temperatura da agua, a un ritmo de 1º C por hora; de tal xeito que a elevación da temperatura é prácticamente imperceptible. A ra non é conscciente deste quecemento, ó seu organismo vaise adaptando dun xeito progresivo.

Có paso do tempo a temperatura xa é algo elevada, pero esa temperatura ten un efecto de relaxante sobre o organismo da ra, será consciente que a temperatura non é normal, pero a relaxación muscular e neuronal fai que sexa incapaz de reaccionar, non é consciente do perigo que a rodea. Finalmente a rá fica cocida na agua; foi incapaz de reaccionar e adaptouse dun xeito erroneo ó seu entorno”.

O fenómeno da “ra cocida” é perfectamente extrapolable ós seres humáns. Moitas veces estamos ante situacións que serían intolerables e insopoportables por inxustas, polos abusos que conlevan,... pero rematamos cedendo ante elas. Simplemente por que o camiño que nos trouxo a esa situación foi moi lento, con cambios pequenos e case que imperceptibles; creando unha rutina na que un individuo e un corpo social aceptan e non cuestionan esa realidade cambiante.

Na vida da nosa sociedade acontece algo similar; dende fai anos, bastantes anos, vemos que a situación social, económica, laboral,... vai degradándose pouco a pouco, logo outro pouquiño máis,... imos perdendo dereitos, as libertades vanse restrinxindo,.. Pero o corpo social xa está acostumado a ter un salario de merda, á ausencia de dereitos laborais, a ter que pagar por todo, cada vez máis caro e de pior calidade, a ter impostos máis altos frente a salarios máis baixos,... Pero cando das a alarma, que a situación estase a voltar perigosa,... os demais ollan para ti, pero non reaccionan, o efecto relaxante e adaptativo fai que non aprecien o perigo, xa claudicaron e aceptan con resignación a próxima chegada do sacrificio final.


Nós formamos parte da xeración do BUP (Bacharelato Unificado e Polivalente); para nós o último curso era o COU, ese curso duro e temible de preparación pre-universitario, para afronta-los exames de acceso á universidade. Agora, na actualidade este nivel denóminase 2º de Bacharelato; ó compara-los temarios, libros e apuntes,... comprobamos que o nivel académico ten minguado moito.

Pero hai algo que resultanos máis escandaloso. Na nosa época, nós tiñamos moitas máis horas lectivas, hoxe estes alumnos teñen unha xornada máis reducida. ¿Por qué?. Na nosa época estudiantil era rara a ausencia do profesorado, podia acontecer por causas médicas,... pero normalmente era reemplazado por outro compañeiro do claustro de profesores, chegaba un sustituto, ou nos daban horas de estudio adicionais para mante-lo ritmo do apretado programa de estudio.

Pero, atopamonos coa desagradable sorpresa que no instituto da Sangriña (na Guarda), acontece todo o contrario, hai profesores con longas ausencias, por causas médicas, por viaxes de intercambios por Europa, e por outras causas descoñecidas,... estas ausencias do profesorado non son suplidas nin polos compañeiros do profesorado, nin por sustitutos da Administración Educativa,... a consecuencia é que os nosos alumnos non teñen as correspondentes horas lectivas, polo tanto van retrasados no programa educativo,... e a consecuencia disto é que un amplo porcentaxe dos mesmos chegarán ó final do curso cun nivel máis baixo do mínimo esixido.

Nós ollamos a estes alumnos como se vivisen o “síndrome da ra cocida”; ¿para qué imos a protestar por non ter tantas horas lectivas?, ¿protestar por que falta un profesor?, que va, mellor outra hora libre máis,... Logo xa os recolleremos cocidos, e formarán parte do prato estadístico do “fracaso escolar”.

Entendemos e compartimos as queixas dos que piden máis medios para a educación e formación dos alumnos; nos tamén queremos máis inversións económicas en educación,... ¿Pero os profesionais do sector non deben poñer algo máis da súa parte?. Non estaría mal que o Servicio de Inspección de Traballo elaborase un estudio, para ver que causas fan que o número de baixas médicas son tan altas no sector da educación pública, en comparación coa privada, ou con sectores como a construcción de obra pública,... ¿Tan perigosa laboralmente é a educación pública?; ¿cántas baixas ficticias hai neste sector laboral?


Mirador do Monte Ancos, a 9 de Abril do 2.014.

Sexto Raíz Cuadrada. Decano de la Facultad de Matemáticas, Universidad de los Valles de Tuy en Ocumare del Tuy (Estado de Miranda, Venezuela)