sábado, 3 de mayo de 2014

No somos culpables

CHANCHONADA 245º

No somos culpables.



Hace pocos días, la Sra. Marta Oriol (presidenta del Círculo de Empresarios de Madrid) se quedaba muy a gusto con unas declaraciones ante la prensa, donde decía que los parados son unos “parásitos sociales” por no trabajar y cobrar unas ayudas sociales. Querida Sra. Marta Oriol, los trabajadores que están en paro no están por su gusto, será porque alguien los ha despedido de su empleo, porque su fábrica ha cerrado,... las ayudas sociales que cobran, estamos seguros que todos las cambiarían por un trabajo y su correspondiente salario; esas prestaciones sociales que usted critica, no las cobran todos, y son de una cuantía para seguir en la miseria.

Usted, Sra. Marta Oriol nos propone rebajar los ya escasos sueldos a los empleados con menos formación; ¿y de subir el salario o incentivar la contratación de los que tienen formación; qué?. Se olvida usted, que el salario mínimo en España ya es bajo, es para llevar una vida de miseria; se olvida usted de los miles de españoles que han tenido que emigrar, casi todos ellos con buena formación, muchos de ellos más preparados que usted. Solo le ha faltado a usted, alentar al gobierno a instaurar y legalizar la esclavitud. Usted, Sra. Marta Orio nos dice que hay 1.000.000 de jóvenes que no sirven para nada; claro que hace unos años cuando estaban empleados como mano de obra barata, haciendo largas jornadas, casi sin derechos laborales,... a usted no le asqueaban los beneficios que le generaban,... ahora que los han tirado fuera del marcado laboral, propone que sean contratados en situaciones que rayan la esclavitud.

Queridos lectores, nuestra estimada Sra. Marta Oriol es toda una empresaria parásita; es la presidenta de Seguriber (empresa de seguridad privada) que vive muy bien a cuenta de los dineros que cobran por los contratos públicos,... pues el mayor cliente de las empresas de seguridad privada son las Administraciones Públicas. Además su empresa era la encargada de la seguridad del evento en el Madrid-Arena, donde en la fiesta del Halloween de noviembre del 2.012 fallecieron 5 chicas jóvenes. ¿Se acordara de esto?, posiblemente sobre su conciencia no hay lugar para esas 5 chicas fallecidas.

Sobre la degradación de las condiciones laborales, perdidas de salarios, aumento de las horas trabajadas,... de ello saben mucho los empleados de Seguriber; la formación que reciben de la empresa,... nada de nada; y el nivel de preparación y capacitación profesional no es un requisito que exige esta empresa, cuanto más ignorantes, mejor.

Queridos lectores, vamos a dejar a esta señora, pues es evidente que tiene pocas neuronas en funcionamiento dentro del cerebro, y su ideario es más propio del siglo XVII que del siglo XXI. Hoy os vamos a entregar datos, sobre el número de empresas que han cerrado en estos años han cerrado en nuestras localidades miñotas.

A Guarda: total 37 empresas.
construcción: 15 empresas.
Industria: 2 empresas.
Otras: 20 empresas.

Oia: total 15 empresas.
construcción: 5 empresas.
Industria: 1 empresas.
Otras: 9 empresas.

O Rosal: total 32 empresas.
construcción: 11 empresas.
Industria: 1 empresas.
Otras: 20 empresas.

Tomiño: total 54 empresas.
construcción: 9 empresas.
Industria: 10 empresas.
Otras: 35 empresas.

Tui: total 48 empresas.
construcción: 2 empresas.
Industria: 14 empresas.
Otras: 32 empresas.

Donde más intenso ha sido el cierre empresarial es en Tomiño; aunque las empresas de construcción de Tomiño y Tui son menores, hay que valorar que sus tamaños eran más grandes; mientras que en A Guarda, Oia y Rosal normalmente son pequeñas empresas. También nos llama la atención el importante número de empresas de la industria que han cerrado en Tui y Tomiño.

De momento, entre nuestros datos, los cierres de empresas son mayores que las aperturas,... por lo tanto, nuestra comarca del Baixo Miño aún no presenta señales o indicios del final de la crisis. Antes de finalizar, nosotros tenemos muy clara la siguiente idea: “los trabajadores no somos los culpables de la crisis”.


Mirador do Monte Ancos, a 3 de Maio do 2.014.
Luciano Respeta Nada. Director adjunto del periódico “Foxnews” de Valdezorras (Sevilla; España)







jueves, 1 de mayo de 2014

Oportunidades perdidas

CHANCHONADA 244º

Oportunidades perdidas.



A suma de números negativos é sempre outro número negativo; por deci-lo de outro xeito: a suma erros sempre é un erro maior, pero nunca un acerto. En certo xeito boa parte da historia social da Guarda e do Baixo Miño nos últimos 70 anos está chea de erros; cando as cousas apuntaban nunha dirección determinada, por razóns descoñecidas tomaronse decisións erroneas, as consecuencias deses erros foi a perda de oportunidades, a consecuencia foi ir pasando de ser un lugar punteiro na industrialización e comercio de Galicia,... a ir perdendo posicións.

1ª Oportunidade perdida.

Nos primeiros anos do século XX; A Guarda tiña unha importante industria centrada na transformación da madeira, que logo exportaba a outros lugares da península Ibérica; esta industria estaba radicada no porto do Pasaxe,... neses intres era un dos principais portos de Galicia, o principal porto fluvial de Galicia,... Coa chegada da Guerra Civil, esa oportunidade desapareceu; desapareceu a industria, desapareceu a capacidade portuaria,.... Hoxe poderíamos ser base dunha potente industria de transformación forestal, ser un pequeno e activo porto industrial; pero non hai nada diso.

2ª Oportunidade perdida.

Durante os anos 60, na Guarda comenza a crearse unha industria adicada a fabricar material de construcción;... foi un espellismo que vinte anos despois xa estaba prácticamente finiquitado. Entre a falla de solo industrial, a falla de preparacións dos xestores e adaptación a novas tecnoloxías,... rematou por ser outra oportunidades pérdida. Hoxe queda a coñecida popularmente como “As Cachadas” como unha sombra moribunda do que foi,... ¿por canto tempo?

3ª Oportunidade perdida.

Dende o anos 60 ata fai uns 10 anos (ou sexa durante 50 anos), a frota pesqueira guardesa tivo unha gran expansión, tanto no número de barcos, tonelaxe dos mesmos, preparación do seu persoal, adaptacións técnicas,... A nosa frota pesqueira tivo momentos moi puxantes, como na época da pesquería da langosta, a pesquería da merluza no caladoiro marroquí, e a época do peixe espada, onde chegou a ser un gran referente mundial,... 3 grandes momentos para crear unha industra transformadora deses productos na nosa bisbarra miñota, xerar aquí unha industria local auxiliar asociada a ese forte dinamismo da frota pesqueira. Pero hoxe xa é outra oportunidade pérdida; dos máis de 1.300 empregos que chegou a xenera-la pesca, hoxe apenas fican un 1/5 dos mesmos.

3 grandes oportunidades que hoxe xa están pérdidas, sen remedio, son tempos pasados que non van a voltar. Hoxé temos a mellor xeración de guardeses, rosaleiros, oienses, tomiñeses,... preparados, pero ó non ter unha industria baseada, radicada e centrada aquí, son recursos humanos que veremos marchar, pero dificilmente van a voltar. As veces semella que aquí sobran os postos de traballo e temos que regalarllos a outros,... pero non é así.

Durante este máis de 100 anos, cando agromaban esas oportunidades fallou unha visión estrátéxica sobre como aproveita-la situación. Tivemos grandes empresas armadoras, que estaban máis preocupadas en mercar mercedes, bmw,.. comprar chalets e apartamentos,... investiron en aparentar; pero se houbesen investido en crear unha industria local auxiliar á frota pesqueira, unha industria transformadora dos seus productos,... Moi posiblemente hoxe as cousas serían dun xeito diferente.

Por experiencia profesional, sei que boa parte dos tiburóns que pescan os nosos barcos, que descargan e mal venden en Vigo; son cargados en camións frigoríficos que os levan a outros países da UE, para transformalo en “palitos de cangrejo”, “surimi”, “delicias de marisco”,... que logo atopamos en tódolos mercados. Ou sexa, boa parte do fruto dos nosos mariñeiros é tranformado noutro sitio, gran parte do valor engadido económico fica alí,... eles quedan cós bos postos de traballo, e aquí quedamos cós postos de traballos menos remunerados e os máis duros.

A culpa é de todos, de todos como sociedade; dos nosos empresarios, comerciantes e tamén dos nosos goberantes; pois descoñecen o que é ter visión estratéxica, ou sexa visión para investir no futuro a 30 ou 40 anos. Por desgracia, moitos dos nosos gobernantes son incapaces de ollar máis aló dun período electoral. Levamos moitos anos camiñando polo camiño do erro, xa está máis que demostrado que imos mal; ¿porqué tanto empeño en seguir no camiño do erro?, equivocarse é de humáns, rectifica-los erros é de sabios,... conclusión: os gobernantes miñotos ou son tontos ou o disimulan moi ben.

Señores gobernantes da Guarda e Rosal; levan vostedes dende 1.999 falando do Polígono Industrial A Guarda- Rosal. En 15 anos non levan vostedes feito nada; ¿para qué necesitamos a tanto inutil?, ¿non será isto outra oportunidade perdida?; ou cambiamos, ou imos a ser unha vila de vellos.



Mirador do Monte Ancos, a 1 de Maio do 2.014.
Cecilia Fontana Caldas del Rey. Directora de la Embotelladora de Whisky sin alcohol “Watersky”, perteneciente al grupo internacional de bebidas “El Garrafonazo”; ciudad de Sweetwater (Illinois, USA)